Hans en Ingrid zijn beiden geboren en getogen in Amsterdam.
Zij ontmoetten elkaar in Castricum en verhuisden in 2001 naar Noord-Oost Groningen, waar zij in Het Koetshuis in het pittoreske dorpje Oudeschans een galerie en atelier vestigden.
Vier jaar later verhuisden zij naar de voormalige pastorie in Bad Nieuweschans, waar sedert 2000 galerie Wiek XX was gevestigd. Deze voormalige vesting- en grensplaats is tegenwoordig bekend als kuurdorp vanwege het bronnenbad. Het is gelegen in de gemeente Oldambt.

Bad Nieuweschans is inmiddels een culturele pleisterplaats: er zijn tussen Hamdijk (Booneschans) en Oudezijl ongeveer 20 beeldend kunstenaars woonachtig of werkzaam. Velen van hen hebben galerie aan huis of doen mee met kunst- en atelierroutes.

Hans en Ingrid schilderen beiden, zowel realistisch als abstract. Zij volgden opleidingen en behaalden diploma's, o.a. aan de Kunstacademies Rietveld (toen nog Instituut voor Kunst- en Nijverheidsonderwijs in Amsterdam) en Vrije Academie Kennemerland, nu Kunstacademie Haarlem.
Ingrid was tevens jarenlang als kunstcoördinator verbonden aan een landelijke instelling.
(foto gemaakt door Bettina Airaksinen/ArtLinxx in Het Koetshuis in Oudeschans, maart 2006)

Hans was vele jaren werkzaam als grafisch vormgever en ontwerper voordat hij zich volledig aan de schilderkunst kon gaan wijden. De conceptionele precisie van zijn grafisch werk is hij trouw gebleven, maar het schilderkunstige, vaak in ragfijne nuanceringen opgezet of van een duidelijk erotische lading voorzien,  heeft de overhand gekregen (serie Mens en Natuur).
Soms maakt hij een sprong naar de abstractie: met handen en voeten ontstaan dan expressieve schilderijen waarbij letterlijk elke vorm van figuratie wordt losgelaten.
Zijn artistieke credo: "Kunst is Materie en Emotie" (K=me), verbindt in zijn veelzijdige werk technisch meesterschap met helder gestructureerd analytisch denken, een eigen karakteristieke vormgeving, logische abstractie en niet zelden een behoorlijke portie humor voor wie daar oog voor heeft.

Net als zijn vrouw Ingrid Constance houdt Hans ervan zijn mentale scheppingsdrang aan de toeschouwer zonder woorden duidelijk te maken.

Een kunstwerk kan alleen maar tot stand komen als het - en daarin is hij het eens met de Duitse filosoof Hegel - eerst door de geest is heen gegaan en verwerkt;

maar zonder een persoonlijke gevoeligheid van de kunstenaar, die zich in geest en gemoed van de toeschouwer laat transformeren en opnieuw tot leven laat wekken, is kunst net zo min denkbaar.
Hans van Herwijnen verbindt beide inzichten. Voor langdurige onbezoldigde inzet tbv kunst en cultuur ontving hij in 1998 een koninklijke onderscheiding en in 2000 de zilveren erepenning van de gemeente Castricum. Tevens werd hij benoemd tot erelid van de Vereniging Perspectief in deze gemeente, na 30 jaar voorzitterschap.
Hans van Herwijnen is lid van de Beroepsvereniging van Beeldende Kunstenaars BBK.

Ingrid Constance schildert met diverse materialen, zowel figuratief als abstract. Het maken van collages maakt eveneens deel uit van haar werkmethode, waarbij zij studiemateriaal (beschilderd papier) gebruikt om een ruimtelijke compositie te maken. De collages nodigen uit tot verder ontdekken en dienen tevens als "voorstudies" van nieuwe schilderijen.

"Een schilderij is het eindproduct van een proces van denken en schilderen; de toeschouwer ziet 'slechts' het eindresultaat ervan.
Het verstand speelt vaak een grote rol in dit proces van wikken en wegen, maar altijd in dienst van het gevoel en de harmonie".
(Henk van Trigt)

Ingrid is in de schilderkunst haar eigen weg gegaan.
In het proces wordt naar vereenvoudiging, vaak zelfs minimalisatie gestreefd, waarbij de kleurstelling van het schilderij nooit van te voren wordt bepaald. De uitdaging bestaat er elke keer uit het gladde vlak te overdekken met kleuren die gevoelsmatig worden gekozen, in een bepaalde orde gerangschikt tot - zo mogelijk -  volledige harmonie om in het twee-dimensionale begrip van ruimte de juiste balans te vinden.

Het duurt dan ook lang voor een schilderij van haar hand absoluut af is. Hoewel de compositie tevoren grotendeels is bepaald, wordt het voortdurend veranderd en beleeft het doek vele fases. De elementen licht en sfeer zijn belangrijk in het werk en er moet, ook op het kleinste formaat, een architectonische indruk worden gewekt.

Steeds wordt de grens verlegd: is wat je ziet altijd wel wat het is?
Is er sprake van dissonanten in perspectief?
Uiteindelijk is op serene, bijna magische wijze door vlakken en kleuren tegen en over elkaar te schilderen ruimtelijkheid ontstaan.

Ingrid is lid van de Nationale Associatie voor Beeldend Kunstenaars NABK.

(foto gemaakt door Bettina Airaksinen/ArtLinxx)

Hans voor 1 van 2 luik "Kijken naar de Wolken" (in particulier bezit)
(foto Bettina Airaksinen/ArtLinxx)

Een selectie van mijn werk kunt u zien op de volgende pagina's.

In de, in 1933, nieuw gebouwde pastorie woonden achtereenvolgens onderstaande predikanten
1. J.A. Swart     van 1934 tot 1937
2. H.W. Bosch   van 1939 tot 1942
3. G.B.Kruizinga van 1943 tot 1950
4. J.A. Hébly     van 1951 tot 1956
5. B.van Blanken van 1956 tot 1964
6. C.G.Scheepstra van 1965 tot 1980.
In 1972 overleed ds. Scheepstra. Zijn weduwe bleef de pastorie bewonen tot 1980. Daarna stond de pastorie beurtelings leeg of werd door de kerkvoogdij verhuurd aan derden. Na 1972 woonden de predikanten van Nieuweschans in de pastorie bij de Ned.Hervormde kerk van Nieuw Beerta.
In 1999 werd het pand verkocht aan Galerie Wiek XX uit Groningen die het inrichtte tot galerie voor hedendaagse figuratieve kunst.
Eind 2004 ging het over naar het kunstenaarsechtpaar Van Herwijnen dat sinds 2005 in het in Amsterdamse School-stijl gebouwde huis woont en werkt.

(tekst ontleend aan Vestingmuseum Nieuweschans)

Anno 2010 wonen en werken er aan de Voorstraat 
9 beeldend kunstenaars die regelmatig hun atelier openstellen en-of na afspraak te bezoeken zijn.

José van Bergen op nr. 10
Wim Koeneman op nr. 17
Jonathan Otten op nr. 22
Ingrid Constance en Hans van Herwijnen op nr. 32
Els van Gulik op nr. 34
Ineke Steen op nr. 36
Carla van den Berg en Klaas Russchen op nr. 47